Sıcak mı bizi
Biz mi sıcağı bunaltıyoruz
Bir “bunalım”dır gidiyor
Bir “göktaşı”nın dünyaya çarpma olasılığı varmış
Çarparsa İngiltere büyüklüğünde bir ülke yok olabilirmiş
Belki de o “taş” dev teleskopların görüş alanına da girmiştir
Yoksa nereden uydurulacaktı…
“boğucu bir ortam”
Hangi açıdan bakarsan bak
Gittikçe daralıyormuş yollar duyumsaması içindeyiz
Ve nefes nefeseyiz
Bu bir kesin sonlanışın canlı öyküsü
İnsanlığın bilinen-bilinmeyen evriminin                                                           

(I)- Lanetlenmek kelimesini daha çok biz Türkler filimlerde duyarız. Zira kendi lügatımızda bu konuda yorum getirmek veya birini normal hayatımızda veya siyasetimizde lanetlemek hiç yoktur. Ancak Rumlar kendi içlerindeki kinlerini dışa dökmek için devamla bu kelimeyi kullanmayı pek severler. Özellikle de KKTC’yi ve buradaki Türk askeri varlığını lanetlediklerini ifade etmek çok hoşlarına gider. Bu beyanatlar ile duyguları okşanır. Halbuki Rumlar  kara sayfalar dolu tarihlerinde Kıbrıs Türklerine karşı işledikleri soykırımlar, kalleşlikler, hainliklerden ötürü zaten lanetlenmiştirler. Çünkü Kıbrıs’ın Yunan olmasını sağlayamammışlardır. Bugün halen çok şükür Kıbrıs Türktür Türk kalacak tezimizi yürütüyoruz. Kendi egemenliğimizi muhafaza edebiliyoruz. Aslında bizlerin Rumlar için söyleyecek o kadar çok sözümüz olmasına karşın bunu yapmayı pek tercih etmeyen iktidar güçlerimiz var.

Ülkemiz, Cumhuriyet tarihinde eşine ve benzerine pek rastlanmayan zor bir dönemden geçmektedir. Cumhuriyetimizin ve ülkemizin tapu senedi olan Lozan Antlaşması’nı içlerine sindiremeyen ABD ve AB emperyalistleri ile yerli işbirlikçileri; bir taraftan BOP çerçevesinde ülkemizi etnik temelde ayrıştırmaya çalışmakta,diğer taraftan laik-demokratik cumhuriyetimizi ılımlı İslam cumhuriyetine çevirmeye kalkışmaktadır.     
Son süreçte sözde demokratikleşme adı altında gerici anayasa taslaklarıyla Cumhuriyet hukuku tartışmaya açılıp yok edilmek istenmektedir. “Cumhuriyetin yargısı ve hukuku tarafsız olmalıdır.” Yaygarası yapılarak yargı organlarımız yıpratılmak istenmektedir. Halbuki yargı ve hukuk tarafsız değil, Cumhuriyet Devrimi’nden yana taraf olmak zorundadır. EĞİTİM-İŞ, Türk ulusundan, eğitim ve bilim işgörenlerinden aldığı güçle Cumhuriyet Devrimi’nin hukukundan yana taraftır.

Sendikamız Eğitim-İş

1950'li yıllarda başlayan karşı devrim süreci ile Türkiye Cumhuriyeti, zaman zaman iktidara gelen gerici hükümetlerin uygulamaları ve son altı yıldır daha da derinleşen bir biçimde, Cumhuriyetin ilk yıllarından bu yana kazanılmış olan değerlerini bir bir kaybetmeye başlamıştır. ABD ve AB emperyalizminin ve uluslar arası sermayenin bağımsızlığımızı örseleyen, "Ilımlı İslam" iktidarıyla her geçen gün gericileşen,  PKK terörüyle de bölünmez bütünlüğü tehdit altında olan bir süreci tüm çıplaklığıyla yaşamaktadır.

Günler önceydi. Güneş tutulmasında Darboğaz’da boğazın bir yamacında “Tırnakçı”da, tutulanın güneş değil insanlığın dili olduğu vurgulanmıştı. Binlerce yıldır yaşanıla gelen savaş, acı, baskı, şiddet, açlık, sayrılık gittikçe daha yaygınlaşıp yoğunlaşıyordu. Yazıyı yazan, tüm insanlığın dilinin tutulması ve ayılmasını diliyordu.
Aradan birkaç gün geçtikten sonra bu kez, sevgi dağının yamacında,  “Barış Ağacı”nın altında yoğun şimşek ve gökgürlemeleri eşliğinde tüm dünyaya “BARIŞ ÇAĞRISI” yapılmıştı. Birkaç çocuk, genç ve yetişkin olarak. Duyulur muydu, duyulmaz mıydı, aslolan çağrının içten özden gelerek yapılmış olmasıydı
Gün geldi 16.08.1999’a… Mersin-Silifke cennet-cehennem vadisindeyiz üç beş akraba. Dilek ağacının yanında oturmuşum kızım Ezgi’yle. Dilek tutuyorum, dileksiz, hiçbir şey bağlamadan Dilek ağacına.
İnsanlığın dili tutulsun ve ayılsın binlerce yıldır yattığı uykudan uyansın diye…
Ve dönüyoruz dağlara, Bolkarlara doğru. Darboğaz’dayız, “Karacakaya” mevkiinde. Gece saat 03.02… Az sonra fırıncı Ankara’da deprem olduğunu söylüyor…

Çömeldiğim avlularda düşler sarardı;
o muhteşem dostluklardan şimdi kim kaldı?
Hançerlendim akşamların alacasında.
Ne yaşadım ne öldüm, ömrüm talandı!

Oysa dünya ne geniş, koğuşum dardı.
Bıraksalar martılarla randevum vardı...

Yılmaz Odabaşı

Martıların kanatlarına baktığımda bir kayıkla açılıp güneşe doğru yol almak istedim.
Asaleti uçuşlarında barındıran özgürlüğün, başkaldırının ve yaşama sevincinin adı, mavilikleri, derinlikleri getirip dünyaya renk verenlerdir.